Ο καρκίνος του νεφρού είναι μια συχνή κακοήθεια του ουροποιητικού συστήματος, η οποία συνήθως δε δίνει συμπτώματα. Ωστόσο, ο καρκίνος του νεφρού έχει ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά ίασης, τα οποία προσεγγίζουν το 100% εφόσον η νόσος εντοπιστεί σε πρώιμο στάδιο. Η θεραπεία του καρκίνου του νεφρού γίνεται με τη χειρουργική επέμβαση της ριζικής ή μερικής νεφρεκτομής, η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί με τη συμβατική ανοικτή επέμβαση, λαπαροσκοπικά και ρομποτικά.

Η λιθίαση αποτελεί μια από τις πιο συχνές και ίσως την πλέον επώδυνη πάθηση του ουροποιητικού συστήματος, καθώς είναι υπεύθυνη για έναν από τους πιο γνωστούς πόνους, τον κολικό του νεφρού.

Οι κακοήθειες του ανώτερου ουροποιητικού συστήματος, δηλαδή της νεφρικής πυέλου και του ουρητήρα, δεν εμφανίζονται συχνά και αντιπροσωπεύουν ένα μικρό μόνο ποσοστό των λεγόμενων ουροθηλιακών όγκων.

Ο όρος καρκίνος της ουροδόχου κύστης χρησιμοποιείται για να περιγράψει το σύνολο των κακοηθειών από τις οποίες μπορεί να προσβληθεί η ουροδόχος κύστη.

Τα εκκολπώματα της ουροδόχου κύστης είναι σακοειδείς προβολές του βλεννογόνου που δημιουργείται σε ένα σημείο αδυναμίας του τοιχώματος της ουροδόχου κύστης.

Η ακράτεια ούρων είναι μια συχνή πάθηση του ουροποιητικού που εμποδίζει πολλούς ανθρώπους και ιδιαίτερα γυναίκες να έχουν μια φυσιολογική ζωή και έχει ιδιαίτερα αρνητικό ψυχολογικό αντίκτυπο.

Ο καρκίνος προστάτη αποτελεί τη δεύτερη συχνότερη κακοήθεια στους άνδρες μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Συνήθως είναι ασυμπτωματικός, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις μπορεί να επιτευχθεί πλήρης ίαση, εφόσον προηγηθεί έγκαιρη διάγνωση. Η αντιμετώπιση του καρκίνου του εντοπισμένου προστάτη πραγματοποιείται με τη ριζική αφαίρεση του οργάνου, διαδικασία η οποία σήμερα μπορεί να πραγματοποιηθεί λαπαροσκοπικά, με απόλυτη ασφάλεια και υψηλά ποσοστά επιτυχίας.

Η βιοψία προστάτη αποτελεί μία διαγνωστική μέθοδο και είναι η αφαίρεση μικρών δειγμάτων του προστατικού ιστού. Χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις υποψίας καρκίνου προστάτη, πιστοποιώντας με εγκυρότητα την ύπαρξη ή μη καρκίνου.

Η καλοήθης υπερπλασία ή υπερτροφία του προστάτη αδένα αποτελεί μια κοινή πάθηση, που εμφανίζεται πολύ συχνά στους άνδρες, καθώς μεγαλώνουν. Ένας διογκωμένος προστάτης μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στην ούρηση, καθώς και προβλήματα της ουροδόχου κύστης, των ουροφόρων οδών ή των νεφρών. Υπάρχουν αρκετές αποτελεσματικές θεραπείες για την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη, οι οποίες περιλαμβάνουν τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες, και ανοικτές χειρουργικές επεμβάσεις.

Ο καρκίνος των όρχεων είναι ένας τύπος κακοήθειας που συνοδεύεται από μεγάλες πιθανότητες ίασης, ακόμα και όταν ο καρκίνος έχει κάνει μεταστάσεις πέρα από τον όρχι.

Η υδροκήλη είναι μια καλοήθης πάθηση που μπορεί να είναι συγγενής, δηλαδή να εμφανιστεί κατά τη γέννηση, είτε να οφείλεται σε τραυματισμό ή φλεγμονή στους όρχεις.

Η κιρσοκήλη αποτελεί μια από τις πιο κοινές αιτίες της ανδρικής υπογονιμότητας, αλλά ταυτόχρονα κι από τις πλέον αντιστρέψιμες. Αφορά στη διόγκωση των φλεβών στο όσχεο και θυμίζει τις κιρσώδεις φλέβες που εμφανίζονται στα πόδια. Οι κιρσοκήλες αναπτύσσονται με την πάροδο του χρόνου. Ευτυχώς, οι περισσότερες εξ αυτών είναι εύκολο να διαγνωσθούν και σε αρκετές περιπτώσεις αρκεί η απλή παρακολούθησή τους. Ωστόσο, αν μια κιρσοκήλη προκαλεί συμπτώματα ή επηρεάζει την ποιότητα του σπέρματος, τότε συνήθως συνίσταται η αποκατάστασή της με χειρουργική επέμβαση.
Στα χέρια του έμπειρου χειρουργού, η αποκατάσταση της κιρσοκήλης συνιστά μια απλή, ασφαλή και με πολύ υψηλό ποσοστό επιτυχίας επέμβαση.

Η φίμωση είναι μια καλοήθης πάθηση του πέους, η οποία εμφανίζεται συχνά σε νεαρά αγόρια και άνδρες. Χαρακτηρίζεται από αδυναμία έλξης της ακροποσθίας, δηλαδή του δέρματος που καλύπτει τη βάλανο του πέους. Η στένωση της δερματικής πτυχής προκαλεί ενόχληση και πόνο.

Το κάταγμα του πέους είναι ένας σπάνιος και ανησυχητικός τραυματισμός που μπορεί να συμβεί κατά τη σεξουαλική επαφή. Αφορά σε μια ρήξη των σηραγγωδών σωμάτων του πέους που είναι υπεύθυνα για την στύση. Επειδή ο τραυματισμός αυτός μπορεί να προκαλέσει μακροχρόνια βλάβη στη σεξουαλική και ουροποιητική λειτουργία ενός άνδρα, είναι σημαντική αναζήτηση ιατρικής βοήθειας έκτακτης ανάγκης.

Ο καρκίνος πέους εμφανίζεται στο δέρμα του πέους ή μέσα στο πέος. Αποτελεί ένα σπάνιο τύπος καρκίνου που, όμως, μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, ειδικά αν εντοπιστεί εγκαίρως. Στις ΗΠΑ, περίπου 2.100 άνδρες διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο με καρκίνο στο πέος. Αυτός ο τύπος κακοήθειας είναι συχνότερος στους άνδρες άνω των 60 ετών, στους καπνιστές και σε εκείνους που έχουν εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Τα στενώματα της ουρήθρας προκύπτουν από διάφορες αιτίες και μπορεί να εκδηλωθούν με διάφορους τρόπους, από εντελώς ασυμπτωματικά μέχρι προκαλώντας σοβαρή δυσφορία. Η επίτευξη αποτελεσματικής αποστράγγισης της ουροδόχου κύστης αποτελεί πρόκληση για ένα χειρουργό. Γι’ αυτό, είναι απαραίτητη η λεπτομερής κατανόηση και γνώση της ανατομίας της ουρήθρας και των εξειδικευμένων ουρολογικών τεχνικών για την περιοχή. Η διαβούλευση με έναν έμπειρο ουρολόγο θα πρέπει να λαμβάνεται για κάθε ασθενή που εμφανίζει συμπτώματα στενώματος της ουρήθρας.

Ο υποσπαδίας συγκαταλέγεται στις πιο συνήθεις γενετικές ανωμαλίες στον κόσμο και αποτελεί το δεύτερο συχνότερο συγγενές ελάττωμα στο αναπαραγωγικό σύστημα του άνδρα, με συχνότητα εμφάνισης 1 προς 250 άρρενες.
Πρόκειται για μια πάθηση κατά την οποία το στόμιο της ουρήθρας δεν εκβάλει στην κορυφή της βαλάνου αλλά σε κάποια περιοχή στην κάτω επιφάνεια του πέους ή του οσχέου.
Ο υποσπαδίας αποτελεί μια συνηθισμένη πάθηση και δεν προκαλεί δυσκολία στη φροντίδα του βρέφους. Αντιμετωπίζεται με χειρουργική επέμβαση, η οποία συνήθως αποκαθιστά και τη φυσιολογική εμφάνιση του πέους του παιδιού.
Όταν ο υποσπαδίας αντιμετωπίζεται με επιτυχία, τα περισσότερα αγόρια μπορούν να έχουν φυσιολογική ούρηση και αναπαραγωγή στο μέλλον.

Η βουβωνοκήλη αποτελεί τη συνηθέστερη μορφή κήλης και αποτελεί μια από τις συχνότερες αιτίες εισαγωγής στο χειρουργείο. Ενίοτε η κήλη μπορεί να περνά μέσω του βουβωνικού πόρου στο όσχεο. Σε αυτές τις περιπτώσεις γίνεται λόγος για οσχεοκήλη.

Ο καρκίνος επινεφριδίων συνήθως εμφανίζεται στο φλοιό των επινεφριδίων και μπορεί να είναι πρωτοπαθείς ή αποτέλεσμα απομακρυσμένης μετάστασης από άλλη κακοήθεια.

Τα επινεφρίδια είναι δύο μικροί ενδοκρινείς αδένες πάνω από τους νεφρούς, οι οποίοι παράγουν κρίσιμης σημασίας ορμόνες  για τον οργανισμό, όπως η κορτιζόλη, η αλδοστερόνη, η αδρεναλίνη και ανδρογόνα. Οι ορμόνες αυτές ρυθμίζουν σημαντικές λειτουργίες του σώματος, όπως η αρτηριακή πίεση, η ομαλή καρδιαγγειακή λειτουργία, ο μεταβολισμός, η αντίδραση στο άγχος και άλλες. Συχνά, τα επινεφρίδια αναπτύσσουν καλοήθεις (μη καρκινικούς) όγκους, τα αδενώματα.

Τα φαιοχρωμοκυττώματα είναι σπάνιοι όγκοι του μυελού των επινεφριδίων και είναι συνήθως καλοήθη. Μπορεί να εμφανιστούν σε οποιαδήποτε ηλικία και συνδέονται με σπάνια οικογενή σύνδρομα, όπως το σύνδρομο Πολλαπλής Ενδοκρινικής Νεοπλασίας τύπου 2, η νόσος Von Hippel-Lindau και η Νευροϊνωμάτωση, τύπου 1.

Η στένωση της Πυελοουρητηρικής Συμβολής είναι μια ουρολογική πάθηση που μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με τη χειρουργική επέμβαση της πυελοπλαστικής.

Τα κυστεοκολπικά συρίγγια είναι η συχνότερη μορφή ουρογυναικολογικών συριγγίων. Με τον όρο ουρογυναικολογικά συρίγγια περιγράφεται η ύπαρξη αυλού επικοινωνίας μεταξύ του ουροποιητικού και του γεννητικού συστήματος.

Συμβαίνει πιο συχνά απ’ όσο νομίζουμε και ταλαιπωρεί αρκετές γυναίκες, καθώς τις περισσότερες φορές σχετίζεται και με την ακράτεια ούρων.  Η κυστεοκήλη αν και δε θεωρείται επικίνδυνη για την υγεία, μπορεί να έχει πολλές επιπτώσεις στην ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας. Είναι σημαντικό η ασθενής να αναζητήσει ιατρική βοήθεια, καθώς η κυστεοκήλη μπορεί να αντιμετωπιστεί άμεσα, οριστικά και με απόλυτη ασφάλεια.

Η πρόπτωση του πυελικού εδάφους είναι μια πάθηση μη απειλητική για τη ζωή, που ταλαιπωρεί πολλές γυναίκες, ιδιαίτερα μετά την ηλικία των 50, επηρεάζοντας αρνητικά τη αυτοεκτίμησή τους και την εν γένει ποιότητα ζωής τους.

Πολλές γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με την ορθοκήλη και τις παθήσεις που προκαλούνται από την πρόπτωση του πυελικού εδάφους γενικότερα. Η ορθοκήλη αποτελεί ένα από τα συχνότερα ουρογυναικολογικά προβλήματα και εμφανίζεται σε μία στις τρεις γυναίκες άνω των 50 ετών.

Τα εκκολπώματα της γυναικείας ουρήθρας είναι μια σπάνια πάθηση, που μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με χειρουργική επέμβαση.
Η εγχείρηση για τη θεραπεία των εκκολπωμάτων γυναικείας ουρήθρας πρέπει να εκτελείται από έμπειρο, εξειδικευμένο ουρολόγο, καθώς αποτελεί μια περίπλοκη διαδικασία σε μια ευαίσθητη περιοχή

Τα εκτρόπια ουρήθρας εμφανίζονται κυρίως σε εμμηνοπαυσιακές γυναίκες και από μόνα τους δε συνιστούν λόγο για ιδιαίτερη ανησυχία.  Συνήθως είναι ασυμπτωματικά, ωστόσο αν προκαλούν δυσάρεστα συμπτώματα, μπορούν εύκολα να αφαιρεθούν χειρουργικά με μια μικροεπέμβαση που δεν απαιτεί νοσηλεία στο νοσοκομείο.

Οι συγγενείς ανωμαλίες του νεφρού, είναι πιο συχνές από τις ανωμαλίες όλων των άλλων οργάνων του ουροποιητικού. Το φάσμα των συγγενών ανωμαλιών του νεφρού είναι εξαιρετικά ευρύ και κυμαίνεται από ήπιες, ασυμπτωματικές δυσπλασίες μέχρι απειλητικές για τη ζωή παθολογικές καταστάσεις, όπως αμφοτερόπλευρη νεφρική αγενεσία ή νεφρική δυσπλασία.

Η αντιμετώπιση της κυστεοουρητηρικής παλινδρόμησης αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα καθώς δεν υπάρχει μια θεραπευτική προσέγγιση που να μπορεί να εφαρμοστεί σε όλες τις περιπτώσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, η εμπειρία και η εξειδίκευση του θεράποντος ιατρού είναι κρίσιμης σημασίας για την επιλογή της ενδεδειγμένης θεραπευτικής προσέγγισης.

Οι λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος έχουν τεράστιο αντίκτυπο τόσο στην ποιότητα ζωής των ασθενών όσο και στο κόστος για την υγεία, ειδικά όταν είναι υποτροπιάζουσες.
Η αντιμετώπιση των λοιμώξεων του ουροποιητικού γίνεται, συνήθως, με τη χορήγηση αντιβιοτικών.
Ωστόσο, υπάρχουν μέτρα πρόληψης, τα οποία συμβάλλουν στην αποτροπή εκδήλωσης της λοίμωξης, καθώς και μη – αντιμικροβιακές θεραπείες, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά για την αντιμετώπιση των ουρολοιμώξεων, ειδικά όταν υποτροπιάζουν.

Η συχνότερη γενετική ανωμαλία στα αγόρια είναι η κρυψορχία. Αφορά στη μη κάθοδο των όρχεων από την κοιλιακή κοιλότητα στο όσχεο, δηλαδή το σακοειδή θύλακο που περιλαμβάνει κανονικά τους όρχεις, κατά τη στιγμή της γέννησής τους.